Najwyższe szczyty grupy Pale

 

Parco Naturale Paneveggio - Pale di San Martino

 

                Park zajmuje powierzchnię 19717,46 ha. i większość tego obszaru położona jest ponad poziomem 1500 m. Z jego terytorium wyraźnie wyodrębniają się trzy części: wapienny masyw Pale di San Martino, masyw Lagorai zbudowany ze skał magmowych (głównie z porfiru) i położony w północnej części parku Las Paneveggio znany także pod nawą Lasu Skrzypiec. Jego drzewostan składa się w 90% ze świerków, których drewno wykazuje nadzwyczajne właściwości rezonansowe i słynie jako surowiec do produkcji instrumentów muzycznych.
   

               W połowie czerwca 2013 roku obserwowałem przez kamery internetowe Dolomity obficie zasypane śniegiem, który zalegał nawet poniżej górnej granicy lasu. Wpłynęło to na opóźnienie mojego przybycia w te góry. Pomimo, że przyjechałem tu w miesiąc później, zastałem płaskowyż Pale (2700 m. wys.) w zimowej szacie. Na szczęście na najbardziej nasłonecznionych zboczach śnieg ustąpił. Dzięki temu mogłem poznać wysokogórskie rośliny porastające ten florystycznie bogaty teren.

 

              Pierwszą rośliną, jaką napotkałem na płaskowyżu, był Petrocallis pyrenaica - skalistrój pirenejski. Bardzo ucieszył mnie jego widok, bo choć roślina ta jest mi znana z Tatr Bielskich, to jednak nie miałem dotąd okazji podziwiać jej w fazie kwitnącej. Zawsze w nowo odwiedzanych miejscach szczególnie cenne jest odnajdywanie endemitów - roślin o małym zasięgu występowania. Z tej grupy udało mi się odnaleźć tu trzy gatunki: 

Primula tyrolensis (Primula tirolese ,Südtiroler Primel) 

Sesleria sphaerocephala - Sesleria minore, Sesleria a testa sferica 

Saxifraga facchinii - Sassifraga di Facchini

 

            W czasie krótkiego pobytu w rejonie San Martino di Castrozza zdołałem odwiedzić też rejon Passo Rolle z pobliskim wzgórzem Castellaz i Passo di Colbricon. Passo di Colbricon leży w masywie Lagorai. Gleby wytworzone tu na skałach pochodzenia wulkanicznego nie sprzyjały zadomowieniu się tak wielkiej liczby gatunków roślin jak na podłożu wapiennym. Z roślin charakterystycznych dla gleb kwaśnych, w Lagorai obficie występuje Rhododendron ferrugineum - różanecznik alpejski. Podłoże krystaliczne sprzyja natomiast tworzeniu się zbiorników wodnych, które raczej nie powstają na wapiennym podłożu, za sprawą zachodzących na nim zjawisk krasowych. W pobliżu Przełęczy Colbricon zostały uformowane dwa jeziora pochodzenia polodowcowego. Jeziora Colbricon mają całkiem sporą powierzchnię, która wynosi 2,7 i 1,7 ha. Głębokość większego z jezior to 14,5 m. Niestety przechodzące w dniu mojej wycieczki nad Lagorai burze uniemożliwiły ambitniejszą eksplorację tego masywu. W następne dni pogoda sprzyjała już wędrówkom. Na Castellaz mogłem spokojnie delektować się bogactwem flory. Oto kolejne gatunki, o które wzbogaciła się moja internetowa strona, dzięki wizycie na tym wzgórzu:

Gentiana terglouensis (Genziana del Monte Tricorno, Triglav Gentian)

Phyteuma sieberi - Raponzolo di Sieber (wł.),Dolomiten Rapunzel, Siebers Rapunzel (niem.)

Potentilla nitida - pięciornik lśniący, Cinquefoglia delle Dolomiti (wł.), Dolomiten Fingerkraut (niem.)
Pulsatilla alpina subsp.apiifolia - Schwefel-Anemone (niem.)

Saxifraga sedoides - Sassifraga setolosa(wł.), Fettkraut-Steinbrech (niem.)
Sorbus chamaemespilus - jarząb nieszpułkowy, Zwerg-Mehlbeere (niem.)


Główne szczyty Pale di San Martino

Vezzana - 3192 m
Cimon della Pala - 3184 m nazywana Matterhornem Dolomitów
Cima dei Bureloni - 3130 m
Cima di Focobon - 3054 m
Pala di San Martino - 2982 m
Mulaz - 2906 m
Sass Maor - 2812 m. i Cima Madonna - 2752 m

Cima di Ball - 2802 m
 

Strona internetowa parku www.parcopan.org


www.natura-2000.eu